Oneindigheid is een fascinerend begrip. Wij mensen fantaseren er op verschillende manieren al eeuwen over, bijvoorbeeld in de wiskunde en astronomie. Maar ook zien we het als het paradijs, in de hemel hebben we het oneindige leven; tegenover het eindige leven hier op aarde.

Rond het jaar 1900 probeerden veel wiskundigen te ontrafelen hoeveel oneindigheid nu is. Nul is niets, geen fiets; één fiets, twee fietsen, drie fietsen is overzichtelijk te tellen; maar hoeveel is oneindig veel fietsen. En nog interessanter, hoeveel fietsen zijn oneindig veel fietsen, plús een fiets?

Een mooi voorbeeld hiervan is het fictieve Hotel Hilbert van de Duitse wiskundige David Hilbert. Dit is een hotel met een oneindig aantal kamers, er is dus altijd plek voor nieuwe gasten.
Hoe zorg je ervoor dat er twintig gasten extra in het hotel kunnen overnachten? Of een bus met een oneindig aantal passagiers. En nog interessanter: een oneindig aantal bussen met oneindig veel passagiers…

De zee bezit een ander soort oneindigheid. Als je vanaf het strand de zee op kijkt, lijkt hij geen einde te hebben. Hij loopt door tot de horizon, maar als je de andere kant op kijkt wordt de horizon al snel verborgen door de duinen.

Als je op een boot op zee bent is het uitzicht nog weidser: overal om je heen gaat de zee tot aan de horizon. Dag na dag lijkt de zee zich verder voor ons uit te breiden. Na een paar dagen heb je geen idee meer hoeveel water je gepasseerd bent en hoeveel je nog gaat passeren.

Voor mij was er nog iets dat de oneindigheid duidelijker naar voren bracht. Zodra het land uit zicht was en de golven de boot op en neer en naar links en rechts zwiepten, werd ik overvallen door zeeziekte. De dagen op zee kon ik alleen liggend doorbrengen.

Op zee ben je aan de goden overgeleverd, de enige tekens van mensheid op aarde zijn jouw medepassagiers. Je ziet geen enkele andere boot, er is geen communicatiemogelijkheid en er is al helemaal geen ziekenhuis.

Deze oneindig lijkende periode was dus zeker geen paradijs. Ieder moment denk je juist aan het land. Dat kleine, eindige, stuk op deze aarde. Zeventig procent van de aarde is immers water.

Aankomst met de boot bij de haven van Fernando de Noronha

Maar aan het einde van de tunnel gloorde licht! Na de oversteek kwam de zeilboot aan op het paradijselijkste stukje op deze aarde: het eiland Fernando de Noronha. Ongeveer 400 kilometer van het Braziliaanse vasteland. Dolfijnen, witte stranden, prachtige natuur en melk drinken uit een kokosnoot.

Eindelijk op land voelde ik mij als een vis in het water!