De wind

Iedereen is er wel bekend mee: Wind. Zich verplaatsende lucht. Zeker in Nederland is die er altijd wel. Storm, stevige wind en heel af en toe een fijn zomerbriesje.

Sinds wij Nederland echt uit zijn, zijn wij een vervelende variant van Wind tegen gekomen: Tegenwind. Je zou zeggen dat je die juist in Nederland zou hebben. Als je op een dijk fiets, bijvoorbeeld. Wij kwamen hem juist tegen ten zuiden van Brussel, in Wallonië. En we raakten niet van hem af.

We reden door graanvelden, door weilanden en door dorpjes. Telkens kwamen we hem weer tegen. Zelfs als we stiekem snel een klein weggetje indoken of een onverharde weg inslopen. Telkens stond hij weer voor ons.

Een van de leukste Franse liedjes die ik ken, is van Noir Désir. Een klein rockbandje uit Bordeaux. Op dit plaatje helpt Manu Chao deze jongens met mooi gitaarspel.

Zij hebben juist het idee dat de wind hen helpt, de wind draagt hen mee. Le vent nous portera. Je zou dus zeggen dat Franse wind fijner is. Tot nu toe voelt dat niet zo.

Maar misschien gaan wij dan juist de verkeerde kant op?

4 gedachten over “De wind”

  1. Jannemiek

    Tos,
    Zoals ik al vertelde, ook wij zijn dagenlang geteisterd door de wind. Zo erg dat op 27 juli 1984 er spontaan tijdens de derde dag een gedichtje ontsproot aan het brein van Jan, pure frustratie:
    OH Mistral
    Jij dijbeen verslindende wind
    Waarom spuw je je gal
    Is er iets wat je niet zint
    Wij proberen vooruit te komen
    Ga weg uit de Val de Drôme

    Iets dat je nooit meer zult vergeten.

  4. Irene

    Tja, wind! Elke fietser kent hem. De haat-liefde verhouding tussen wind en fietser (jullie dus) zorgt in ieder geval voor leuke blogjes.

    Ik wens jullie nog heel veel fietskilometers met wind in de rug, dan gaat het allemaal net wat soepeler :-))

Reacties zijn gesloten.