Honden lijken niet zo van fietsen of van fietsers te houden. Telkens wanneer wij langs een erf fietsen, springen honden op en achtervolgen ons blaffend tot het hek hen tegenhoudt.

In Chapada, vlakbij Ouro Preto, was het anders. Op het pleintje van het dorp kwam een zwarte jonge labrador blaffend naar ons toe. Maar welke kant wij ook op gingen, hij bleef om ons heen kwispelen.

Xico loopt voor ons uit

Niet wetende wat we met hem aan moesten, fietsten we langzaam het dorpje uit. Zo ook de hond, maar nu rende hij voor ons uit en blafte naar ons als wij hem te langzaam waren. De hele dag rende hij mee, met zijn tong uit zijn bek hangend.

Als wij de berg af sjeezen met 40km/u, komt hij hijgend achter ons aan. Na een tiental kilometers lijkt het er echt op dat hij voor ons gekozen heeft en wij verzinnen een naam voor hem. We noemen hem Xico, naar de legende Chico Rei uit de slavenperiode in Brazilië. Hij is namelijk pikzwart, moedig en sterk.

’s Avonds zetten wij ons tentje op een rustig plekje en eten broodjes met goiabada (guavejam). Xico komt naast ons liggen en krijgt ook brood, het enige dat we voor hem hebben op dat moment.

Wij drinken uit onze bidons en Xico uit ons bakje

De volgende ochtend worden wij wakker en we zien dat Xico nog steeds bij ons is. Hij lijkt niet meer terug te willen, hij wil met ons mee op avontuur!

De tweede dag wordt echter steeds duidelijker dat het moeilijk fietsen is met een hond. De weg die we nu fietsen is veel drukker dan de vorige en Xico weet niet goed wat hij met het verkeer aan moet. Een paar keer wordt hij bijna overreden, omdat hij niet aan de kant gaat voor de voorbij zoevende auto’s.

Geïrriteerd door de vele steile heuvels en Xico die steeds vaker midden over de weg wandelt, zetten wij de fiets aan de kant. Zo willen we niet meer verder, we besluiten onze duim op te houden en te hopen op een lift.

Er stopt een grote glimmende witte pick-up, de fietsen en alle bagage worden ingeladen. Xico laten we langs de weg staan en blijft verbouwereerd achter. Hij probeert ons nog bij te houden, maar daar gaat de auto te snel voor.

Vanuit de auto zien we schitterende landschappen en historische stadjes aan ons voorbij schieten, maar allebei kunnen we er niet echt van genieten. Allebei zijn we stil en in onze gedachten nog bij die jonge en onschuldige hond.

Hoe gaat hij nu verder? Waarom reizen we zo hard en meedogenloos weg van hem, terwijl hij zo duidelijk laat merken dat hij het erg fijn heeft bij ons? Hoe komt het dat wij zo onmenselijk reageren?

Nadat we de auto uitgestapt zijn en deze gedachtes hebben laten bezinken, denken we dat het voor ons alledrie het beste is dat we uit elkaar zijn gegaan. Xico kan ons niet dagenlang achterna blijven rennen, hij kan niet mee als wij de bus nemen; nu hebben we hem in zijn omgeving achtergelaten, daar waar hij thuishoort.

We bidden voor een goede toekomst voor Xico in de Igreja Nossa Senhora Rosário dos Pretos, de voormalige slavenkerk in Tiradentes.