Onze reis begon zonder einddoel, ‘onze reis gaat alleen zuidwest,’ zeiden we. Maar wanneer kun je dan zeggen dat de reis af is? Hoe eindigt een reis zonder bestemming? Na acht maanden op reis, zeven landen, ongeveer 7.500km fietsen, komt deze vraag steeds vaker bij ons op.

Natuurlijk waren er al punten tijdens de reis waarop we dachten dat we niet meer verder konden. Toen we aan het einde van het vasteland van Europa stonden en nog geen idee hadden hoe we de oversteek aan moesten gaan pakken.

Of de keer dat Hilde stekende kiespijn had, maar gelukkig kon de tandarts in het volgende stadje dat verhelpen. Of dat onze tent meegenomen werd door een iets te nieuwsgierig paard.

Dit soort (kleine) tegenslagen brachten ons telkens meer op de gedachte om ons boeltje te pakken. Het zorgde ervoor dat wij juist met meer enthousiasme de nieuwe uitdaging aanpakten. Op zoek naar een tandarts in een onbekende stad, een tent repareren met naald en draad.

Maar hoelang ga je door met het repareren van je spullen. Tot echt alles alleen met tie-rips aan elkaar zit?

Bagagedrager breekt in twee

En waar eindig je een reis zonder bestemming? Die kun je toch niet eindigen in bijvoorbeeld Buenos Aires, een bekende metropool. Veel logischer zou het zijn als we onderweg eindigen, in de berm tussen verlaten rijstvelden. Maar hoe kom je dan terug? Of wat begint er dan bij dat einde van de reis?

Vanaf de eerste dag in Brazilië reizen we van ontmoeting naar ontmoeting. We leren mensen kennen en zij sturen ons door naar vrienden of familie die verderop wonen. Maar we komen nu dichtbij de grens van het land. Is dat dan een mooi eind van de reis? Stiekem is er juist een stemmetje in ons dat zegt dat we nog veel meer van Zuid-Amerika moeten ontdekken dan alleen Brazilië…

Een project staat pas als het af is, als de droom waargemaakt is. Maar wanneer is de droom af, wanneer is de reis gereisd? Het is wachten op een teken, op een moment. Net zoals 12 mei 2011 de beste vertrekdag was.