Wanneer we van de Franse Col de diepte ingaan weten we: klimmen is dalen. En dalen is heerlijk. In de verte zoveel bergtoppen te zien. Maar ook de hitte komt ons tegemoet en.. nieuwe bergtoppen?!
We gaan niet bepaald over een Spaans plateau naar Lissabon, maar doorkruizen het land onder onze alom bekende reiswijze ‘recht zo die gaat’.

Over vanalles kunnen we ons verbazen. Van het grote aantal ingestorte boerderijtjes tot samenklonterende stadjes, van de berm overgenomen door een immense hoeveelheid slakken tot activistische uitspattingen op werkelijk alle paaltjes, vangrails en zelfs prullenbakken, van het contrast tussen pieken en dalen in het leven van de mensen en het landschap. En met ons gefilosofiets en geslinger hier tussendoor is het alsof je afwisselend hapjes van een gebakje aardbeien met slagroom en een broodje hamburger met tomatenketchup neemt. We nemen het zoals het komt. Soms weet ik niet waar ik op moet letten. Wat zien we eigenlijk en wat beleven we?

De ene dag, al glooiend over groene heuvels, fietsend van Castelo naar Castelo, door wijnvelden en langs rivier de Duero kleine Spaanse dorpjes passerend lijkt de beschaving de som van alle kunsten. Architectuur, de Spaanse keuken, hier en daar horen we mooie lijfliederen en mensen betreden goedgekleed de straatjes. Andere dagen fietsen we over lijnrechte wegen, met hierlangs aangelegde kanalen de povere moderniteit van stadjes tegemoet. Simpele daken dragen TV antennes of grauw geworden schotels en de vele elektriciteitsdraden vormen een netwerk boven die daken om alle gemaksapparatuur te kunnen laten werken. Vrachtwagens rijden naar fabrieken die op industrieterreinen staan. Hoe gaat het met deze mensen en wat beleven zij?

We denken er meer over na naarmate de afstanden tussen dorpen en steden langer worden. Het contrast met Noord-West Europa wordt groter. De natuur wordt ruiger, maar ook meer puur. Armoede kruipt het straatbeeld in, maar ook een gezellige mediterrane sfeer. We moeten ons aanpassen naar het leven hier, de siësta wordt een belangrijk moment van de dag. Om 9:00uur ’s morgens is het 34 graden en dit blijft zo tot de zon ondergaat met uitschieters tot bijna 50 graden.

Midden Spanje zijn we bang verrast te worden door een zonnesteek. Nergens is schaduw te bekennen. Het is net een soort Madurodam vol eeuwenoude slapende reuzen met hun dikke grijze buiken van steen. Ze ademen hittevlagen uit die het zweet van onze ruggen doet gutsen, alsof er een föhn op je gezicht is gericht. Door de grote verschillen in de luchtlagen treden fata morgana’s op voor onze neus en snakken wij steeds meer naar ijskoud water. Misschien missen wij de koelkast onderweg? De steeds schaarser wordende bankjes staan vaak onder een grote dikke boom op een dorpsplein en is altijd bezet door een groepje oude mannetjes die ons eerst lang opnemen om vervolgens in de benen te komen en steunend op een wandelstok naar huis schuifelen om koud water uit de koelkast te halen. Waarschijnlijk zien we er non-stop dorstig uit. Niet alleen zijn we dorstig naar water, maar ook naar hun verhalen en die van hun omgeving. We verkennen de grenzen van ons Spaans en proberen die steeds op te schuiven en lezen werkelijk alle bordjes onderweg.

We komen aan bij het bordje Extremaduro, dit is de naam van de laatste Spaanse provincie voor we de Portugese grens bereiken. Het is extreem heet hier. De weg voert door een heuvellandschap met rotsblokken, olijfbomen en uitgestrekte tabaksvelden. Het is een stil landschap zonder fabrieksschoorstenen of ontsierende reclameborden en het verkeer wordt steeds spaarzamer.

We zijn 46 dagen onderweg sinds we onder de Domtoren in Utrecht vertrokken en hebben 2872 kilometer op de teller staan. Steeds meer worden we miniatuurmensjes die in de gaten hebben op te gaan in een veel groter geheel waar ook anno 2011 heel wat te ontdekken valt.