Is een fietsreis zonder lekke band eigenlijk wel ècht een fietsreis?

Voor vertrek schraapten we onze spullen overal vandaan bij elkaar. Oude fietsen, tweedehands gaspitje, theedoek van oma, overgebleven handige reisverpakkingen van andere avonturiers.

Tijdens een opheffingsuitverkoop liepen we echter tegen flink afgeprijsde ‘supersonische all-terrain anti-lek banden’ aan. Tja, het valt een beetje uit de toon bij de rest, maar absoluut een koopje en steengoed materiaal. Niet stuk te krijgen.

En zo fietsen we al 5000km zonder maar één lekke band. Is dat niet een beetje vreemd? Dat het één niet zonder het ander kan, zo zingt de Braziliaanse Adriana Calcanhoto “Fico assim sem você” (Zo ben ik zonder jou). ‘Een fietsreis zonder lekke band, zo ben ik zonder jou’ is een regel die zo aan het liedje toegevoegd kan worden wat ons betreft.

Op de 11e van de 11e is het dan zover. Gekkengetal is gekkenhuis. We fietsen zonder problemen dagen over hotseklotsezandweggetjes met scherpe steentjes, maar op de geasfalteerde staatsweg rijdt Tos eerst zomaar de goot in en gaat onderuit. De eerste valpartij. Met hier en daar een schaaf en kras kunnen we gelukkig door. Een half uurtje later hoor ik een sissend geluid en merk op dat het plastic om de tentzak weer eens tegen het wiel komt. Eenmaal stilstaand gaat dit geluid gewoon door. Het zal toch niet…?

Het is geen kletspraatje, maar echt…

Ja. Op 5565km staan we dan eindelijk voor het eerst een gaatje te plakken.