Goud is een schaars mineraal op de wereld. Toen de Portugezen in 1693 bij toeval goud vonden in een rivier bij het huidige Ouro Preto, kwam er een heuse goudkoorts op gang. Het stadje groeide in een paar jaar tijd uit tot 110.000 inwoners, terwijl New York in diezelfde tijd ongeveer 50.000 inwoners had.

Het goud werd onder barre omstandigheden gewonnen door slaven, die speciaal daarvoor werden gehaald uit Angola en Mozambique. Daarna werd het onder strenge controle van de Portugese kroon over de Estrada Real 630 kilometer verder gebracht, naar Rio de Janeiro. Om het goud uiteindelijk naar Lissabon te verschepen.

De mijnen zijn er niet meer, in ongeveer honderd jaar tijd werd het hele gebied beroofd van zijn 840 ton goud. Toen het goud opraakte, werd de regio aan zijn lot overgelaten. Daarom zijn de historische centra bewaard gebleven en is de route om het goud te transporteren nog steeds daar.

Dat er vroeger vooral avonturiers gepakt werden door de goudkoorts, is nog steeds te merken aan de route. Hij voert je dwars door het landschap, door rivieren en over enorm steile hellingen. Ook al heet het de “Koninklijke Weg”, de koning van Portugal heeft de route nooit bereisd.

Omgekeerde wereld: wij dragen de fiets

En terwijl wij over deze route voortploegden, geïmponeerd door de majestueuze uitzichten, bedachten wij dat niet alleen vroeger, maar ook vandaag de dag, mensen worden uitgebuit om rijkdommen te delven. Niet meer voor goud, maar voor de rijkdommen van deze tijd: elektronica.

Ondanks de verschrikkelijke geschiedenis hier in Minas Gerais en op vele andere plekken in koloniale gebieden, is de mijnbouw wereldwijd nog erg oneerlijk en slecht voor het milieu. Kijk bijvoorbeeld de film Blood Diamond of volg Fairphone, de zoektocht naar ’s werelds eerste eerlijk geproduceerde mobiele telefoon.