De Brazilianen hebben er een prachtig woord voor. ‘Afval’ heet bij hun ‘lixo’, je spreekt het uit als “liesjoe”. Maar ondanks dit mooie woord, hebben ze niet zo veel op met afvalverwerking.

Een bananenschil of een lege kokosnoot kun je gemakkelijk in de berm gooien, dat doen we in Nederland ook. Al zul je daar eerder het klokkenhuis van een appel weggooien dan een kokosnoot :)
Fruit- of groenteschillen worden door de natuur vanzelf afgebroken.

Wat minder goed door de natuur opgenomen wordt, is plastic. En dat gaat er bij de Brazilianen nog niet helemaal in, vooral in de afgelegen of arme gebieden. Daar wordt samen met het groenafval ook het plastic in de achtertuin gegooid.
En die colaflessen liggen er na tien jaar nog.

Het lijkt hen niets te deren, hun achtertuin ligt vol met plastic maar ze staan wel elke dag hun veranda aan te vegen. Brazilianen houden hun huis altijd heel erg netjes en schoon. Van de heuvel naast het dorp wordt rustig alles tot en met de versleten huisraad naar beneden gekieperd.

Geen afval gooien, a.u.b. Juistem

De berm langs iedere doorgaande weg ligt vol met lege colablikjes, luiers en andere rotzooi. Niet heel erg fris en smakelijk. Maar deze zelfde berm wordt ook gebruikt door paarden en koeienbezitters om hun geliefde vee wat extra gras te laten eten.
Het is niet zo verassend dat deze dieren dit vergiftigde gras niet altijd even goed verteren. Iedere dag zien wij weer meerdere koeien en paarden in de berm liggen, omsingeld door de kadaverdienst van de sertão: de aasgier.

Niet alles is kommer en kwel. Net zoals dat de bewustwording over het Amazone-oerwoud steeds groter wordt, realiseren de Brazilianen ook dat dit afvalprobleem opgelost moet worden.

In supermarkten in het zuiden van het land betaal je fors als je wegwerpzakjes van de supermarkt wil, je krijgt korting als je zelf een tas meeneemt.
In Recife staan er om de zoveel tijd zes recyclebakken naast elkaar op straat. En op elke plastic fles staat de leuze “Schone mensen, beschaafde mensen”.

Toen wij in Europa fietsten, maakten wij er een sport van om een peperkoekje te verdienen, door een rondslingerend colablikje in de prullenbak te gooien. In Brazilië verkopen ze geen peperkoek. Dat is maar goed ook, anders hadden wij ons helemaal ziek gegeten.