Gran Canaria is als haar golven. In de branding een drukte van zandkorreltjes die door het water razend in de rondte draaien. Zo is ook de kustlijn: een mierenhoop van mensen die zich naast en op de bruisende boulevards voortbewegen.

De golven zijn voor dare devils en avonturiers. Ze komen hoog, je kunt proberen ze te bedwingen door de angst letterlijk door te duiken of op hun kop te staan. De grote golf landinwaarts is de vulkaan. Doorbijtend en doortrappend kun je opklimmen tot 1800 meter boven zeeniveau.

Achter de golven ligt rustig, diep blauw vaarwater. Om in te liggen dobberen na de inspanning. Op de top van de vulkaan is het kalm, de branding is van ver overal om je heen te zien terwijl je zelf bent omgeven door een zee van groen.

Maar zo gemakkelijk laat ons eiland avontuur zich niet beschrijven…

We moesten een paar bittere pillen slikken:

1. De eerste was de aankomst in de megahaven van de vijfde grootste stad van Spanje, Las Palmas. Hoe gaan we hier ooit onze weg in vinden? Het is avond, het wordt al donker en we moeten op zoek naar een plek. Gelukkig komen we net buiten de stad hoog gras tegen om ons tentje in te verstoppen… hah!

2. Maar dan het volgende. We moeten naar het zuiden, Maspalomas, via een enorme snelweg langs de kust. Als gekken racet men langs ons heen, twee fietsjes op de vluchtstrook… Dan stopt de politie ons “You, bicycles, forbidden, not here, is forbidden, you know”, dus we worden ‘onze’ route af geëscorteerd. Laat het precies onze afslag zijn in Maspalomas, waar we een paar uur later moeder en zusje omhelzen!

3. Er is hen geen lange vakantie beschoren. Na twee dagen vliegen ze terug, omdat oma (89 jaar) in het ziekenhuis is opgenomen. Had mijn moeder net haar vliegangst overwonnen… Er waren zoveel dingen samen te doen, een week was ons beloofd! Maar ook deze bittere pil is nu een dierbare herinnering aan twee fantastische dagen.

4. We zijn die dare devils uit de inleiding, we willen de klim maken naar de top. Als we eerder die week een auto zouden hebben gehuurd met de familie dan was ik niet meer op de fiets gegaan, ongelooflijk steil. Drie dagen duurde de klim, waarvan één zonder supermarktje. We pakten de survivalgids erbij om te zien wat we konden eten. Voor het eerst cactusvruchten gegeten en in een grot geslapen.
Op de top staat Roque Nublo al 4,5 miljoen jaar als een trotse pauw te imponeren. Als je het zelf zover schopt voel je je ook zo.

Panorama over de krater

5. Ons contact laat het echter afweten, we blijven daarom drie dagen rondcirkelen, wildkamperend en volop genietend van de omgeving. Dan toch door – we willen immers ergens tijd nemen om de overtocht verder uit te zoeken, terug naar het grote Las Palmas zonder idee waar we kunnen verblijven. Dan ontmoeten we Narayan en we mogen zolang blijven als nodig is…

6. Onze droom is oceaan over te gaan, maar langzamerhand begrijpen we dat we een stelletje naïeve dromers zijn. Zomaar een bootje naar Brazilië vinden? Weinig kans. Volgens kenners van de haven gaat één op de honderd boten die kant op, waarschijnlijk rond november wanneer de beste passaatwind waait. Oef. Laten we toch nog maar iets meer lezen op internet. Het internet werkt niet goed in de ‘Sailor’s Bar’, “Tiene conexión?” vraag ik de vrouw tegenover mij. We raken aan de praat, ze is Braziliaanse. Samen met een vriend zeilen ze overmorgen de oceaan over. Of we mee kunnen? Ja.

Een pillendoosje met zes bittere pillen of een juwelenkistje met zes glanzende parels?