Het is mooi om te leven aan de hand van principes. Het is ook iets dat altijd respect afdwingt van andere mensen. Als je bijvoorbeeld nooit met de auto reist. Met principes leg je jezelf een beperking op; althans, zo voelt dat voor degene die dat principe niet nastreeft. Zo vinden vegetariërs niet dat ze iets missen.
Maar in hoeverre houdt je vast aan principes als blijkt dat het een gezonde manier van leven in de weg staat? Blijf je vegetariër als blijkt dat je daardoor bloedarmoede hebt?
Aan de start van ons fietsavontuur begonnen wij met het principe dat we contact willen houden met de aarde. Met andere woorden: over land gaan we met de fiets, over zee gaan we met een boot. Naast dat dit een milieuvriendelijke manier van reizen is, willen we voelen hoe ver we reizen.
Over land kunnen we goed leven aan de hand van dit principe, maar eenmaal op zee pakte het anders uit. Vanaf de eerste dag zeilen op de zee werd ik zeeziek. De weinige extra kilo’s die ik nog had, gingen er in rap tempo af. Ik werd zo mager dat de kapitein grapte dat ik makkelijk via de flessenpost terug kon naar Nederland.
Na tien dagen op volle zee werd besloten dat de reis naar Rio zo niet voortgezet kon worden. Mijn lijdensweg moest zo snel mogelijk stoppen. De noodstop wordt gemaakt op Ilha Fernando de Noronha, het Braziliaanse paradijs op aarde.
Op dit eiland streven ze het principe na de natuur zo puur mogelijk te houden. Daar wordt wel een prijs voor betaald. Zo mag je er alleen wonen als je er geboren bent en iedere toerist betaalt R$40,40 (± €16) per dag aan ‘entreegeld’. Ook staan er hoge boetes op zwemmen met dolfijnen en het vangen van krabben.
De enige manier om van en naar het eiland te komen is per vliegtuig. Daardoor kunnen er maximaal 700 mensen per dag naar Fernando de Noronha. Maar voor ons betekende dit: nemen wij het risico en varen wij nog mee tot het Braziliaanse vasteland of stappen we van ons principe af?
Via het op één na langste stuk asfalt verlaten wij het eiland
Juist hier stappen wij van ons principe af, een vliegtuig in.
Pingback: Rio de Janeiro | Filosofietsen
Gelukkig ben je niet luchtziek Tos….althans ik kan mij dat niet herinneren….
Ik zal daarnaast de laatste zijn die het vervoer door de lucht ‘principieel’ afkeurt….
Helemaal als je meer baard op je gezicht hebt dan vet op je ribben! Ook voor Hilde weer eens fijn om wat houvast te hebben denk ik zo…hoewel het van ‘love handles’ niet snel zal komen met jullie sportieve inslag!
Feitje van de piloot: Uw vloog met een Embraer 190 zo te zien….een vliegtuig van Braziliaanse makelaardij! :)
Goedzo. je kunt immers pas goed voor een ander zijn als je dat eerst voor jezelf bent!
Dikke dikke zoenen Anniek
If I understand the situation properly, we would not have had the opportunity to meet you if you had not abandoned the principle of staying on the earth, so I’m glad you abandoned it. God works all things for his purpose. He wants us to discover the beautiful things of the earth, but also the beautiful things of the heavens. The most important principal a person can have, and one that should never be abandoned, is the principal of allowing God to direct our lives and live in us. May you be blessed of Him in your life!
En toen hadden wij vakantie. Gewoon met de caravan naar Frankrijk 3 weekjes. Het weer was minder dan verwacht maar de relax-factor is nog nooit zo hoog geweest. Inmiddels als weer 6 weken thuis, en we draaien de dagelijkse routine op rolletjes. Maar in al die weken jullie site volledig uit het oog verloren. Nu, weer veel te laat toch nog achter de laptop, maar weer eens even kijken. Leuk om de gemiste stukjes proza alsnog te lezen …………. en lekker zo veel achter elkaar. Maar ook geweldig om te horen dat het jullie is gelukt (TOS voor jou geldt dit heel letterlijk) om aan de andere kant van de ocean te komen. En mbt princiepes en eigenlijk alles in het leven kun je dingen alleen maar op waarde schatten als er ook een tegenpool bestaat. Dus door eens van je princiepe af te vallen merk je destemeer hoeveel waarde je er aan hecht, toch?
Ik zal jullie avonturen weer volgen en hoop dat ze nog lang mogen duren!
Arme Tos! Uiteraard goed voor te stellen hoe het voelt om van je principe af te stappen, maar in dit geval de beste weg. Beter dan jezelf kwellen en jullie hebben toch al zoveel bereikt dat het wel even mag :)
Geniet van de weg verder! Genoeg tijd voor goede principes die jullie footprint al gauw doet vervagen!
Liefs, Sandra