Dagelijks gaat nieuws over deze stad de wereld over. Vanaf onze aankomst in Brazilië drie maanden geleden zijn achtereenvolgend de favelas, stranden en het centrum volop in internationale media verschenen.

In de favelas kwam een cameraman om het leven tijdens een BOPE-actie (militaire politie eenheid) die een drugsbende opspoorde. Er wordt geschreven over de zeer twijfelachtige reputatie van de politiemacht te Rio: ze is corrupt en heeft het hoogste moordpercentage ter wereld. Hoe is het met de veiligheid van de inwoners van deze buurten gesteld?

De stranden maken zich klaar voor een steeds groter wordend oud & nieuw spektakel. Naar schatting zullen 2 miljoen mensen op het strand van Copacabana feesten met DJ David Guetta. Hoe gaat men het gigantische mensenoverschot met haar afvalproductie in goede banen leiden?

Het centrum is per auto niet te doen. Files zijn zo problematisch geworden dat er gemiddeld nog maar 20km/u gereden kan worden. De groeiende middenklasse heeft vorig jaar een recordaantal auto’s gekocht. Hoe zal de stijgende welvaart de stad veranderen de komende tijd?

Taxi jam

Al een aantal jaren behoort Brazilië tot de sterkst groeiende economieën ter wereld. Alle ogen zijn gericht op het land dat het WK host in 2014 en daarna de Olympische Spelen in 2016. De VN maakt zich zorgen over uithuiszettingen van mensen voor de aanbouw van de festiviteiten. En wat zal er nog meer gebeuren?

Een samenvatting van wat Rio nu is voor de wereldburger kan gezien de berichten niet al te positief zijn. Eerder schreef ik dat ik bang was voor dit land, maar eenmaal rondfietsend genoot van de natuur en de gastvrijheid van mensen. Vervolgens concludeerde ik dat de steden dan monsters moesten zijn. Met haar 6 miljoen inwoners werd Rio in mijn hoofd een gigantisch eng exemplaar…

Rio de Janeiro

Vanuit onze avatar werkelijkheid, waarin we de jungle verkenden, nemen we vanaf Caxambu een bus. In de Lonely Planet lees ik nog even dat je alle niet toeristische plekken zoveel mogelijk moet mijden, dat het absoluut te gevaarlijk is om op het busstation rond te lopen en dat fietsen in de stad onmogelijk is…
In vier uur tijd staan we, met onze fietsjes, in hartje Rio op het drukke busstation.

Diepe ademhaling.

Met onze stalen pakezeltjes lopen we de straten van Rio op die baden in het zonlicht. We hebben een logeeradresje bij een Braziliaans stel aan de andere kant van het centrum, zo’n 15 kilometer fietsen. Een jongen legt ons de weg uit en biedt aan ons een stuk op weg te helpen door mee te lopen, ondertussen aan andere mensen uitleggend dat wij prettig gestoord zijn gezien onze onderneming.

We zigzaggen tussen wolkenkrabbers en bussen door, totdat we plotseling op het strand staan. Deze stad heeft een geweldige ligging aan zee. Een fantastisch fietspad langs de stranden brengt ons snel op de juiste plek. We zijn precies op tijd in Rio aangekomen, want hier moeten we ons visum verlengen voor het termijn van 90 dagen verstrijkt. Na wat kastje-muur-gestuur bezitten wij twee kersverse stempels in onze paspoorten.

In lokale media lezen we dat toeristen nu een favelatour kunnen maken met een professionele gids, uiteraard de plekken zonder terreur, maar wel zodat je er het echte leven van mensen kunt leren kennen. Er wordt ontzettend veel muziek en kunst gemaakt. Het toerisme levert de arme wijken inkomsten waarmee betere sanitaire voorzieningen aangelegd worden.

Glimlach op het strand

We gaan overal op de fiets naartoe, ook naar Christo Redentor. Jezus kijkt vanuit ’s werelds grootste stedelijke natuurpark vanaf de Corcovado berg over de stad. Dit beeld is in 2007 tot nieuw wereldwonder verheven. Toeristen betalen flink voor een kabelbaan om het 38 meter hoge beeld vast te leggen, wij krijgen op de fiets de meest unieke plaatjes. Je hoeft niet veel kilometers te maken om vanuit de metropool weer middenin de natuur te staan.

Dit is de stad waar we eigenlijk al drie maanden geleden per zeilboot aan zouden komen, als Tos niet zeeziek was geweest. Nu is het de plek waar we kapitein Marcos en matroos Any weerzien. Any haar familie woont in de favelas en zou nergens anders willen wonen. Marcos woont op een steenworp van het centrum en houdt van de stad. Allebei gebruiken ze graag de fiets en hopen dat meer mensen dit voorbeeld zullen volgen, hoewel iedereen nu dankzij de groeiende welvaart nog van een auto wil genieten. Any woont met haar dochter in Copacabana en verteld dat het oud & nieuw festival zich dit jaar richt op het belang van duurzaamheid richt, aangezien Rio de Janeiro komend jaar de host is van Rio+20, de Earth Summit georganiseerd door de Verenigde Naties.

Ze vertellen dat alle festiviteiten misschien een paar mensen op negatieve wijze raken, zoals in het geval van de uithuiszettingen, maar daarnaast zullen het WK en de Olympische Spelen voor enorm veel werkgelegenheid zorgen. Beiden zijn ze ervan overtuigd dat Rio de potentie heeft weer de cidade marvilhosa te worden.

Wij beseffen dat het beeld dat wij door de media over Rio de Janeiro hadden gekregen bijgesteld moet worden. Hoe anders is de ervaring van de werkelijkheid? Deze stad heeft haar problemen, maar bruist tegelijk aan alle kanten van positieve energie.

Jezus als nieuw wereldwonder