Als ze er niet is, weet een man pas wat ‘ie mist. Huub van der Lubbe van De Dijk wist het al. Soms weet je pas hoe fijn iets is, als je het niet meer hebt. Ik zal je geruststellen, Hilde heeft me niet verlaten. Maar sinds afgelopen dinsdag was ik mijn gehoor kwijt.

Al een tijdje had ik een ‘natuurlijke’ bescherming als ik op één oor lag, mijn oor plopte dicht. Maar na een dag Atlantisch zwemmen sloot ik mezelf helemaal af van de wereld.

Na vier dagen voor eigen dokter spelen, werd het tijd dat een specialist er naar ging kijken. Het was inmiddels zo erg dat ik iemand alleen hoorde als die vlak naast mijn oor praatte. Niet heel praktisch.

Tot aan het trommelvlies zat het verstopt

Het voelde zoals Gregorius die een nieuwe bril opzet in Nachttrein naar Lissabon. De wereld duikt over je heen. Je weet niet meer waar je moet luisteren! En iedere kamer galmt nu als de Domkerk in Utrecht.

Maar wil je alles wel horen? Juist omdat alles weer over je heen komt, bemerk je ook de nadelen heel duidelijk. Zoals de dokter al zei: “Like when you have new glasses and look in the mirror, you can see the black spots on your face!”

Met fietsen voelen wij ons ook zo. De weg op Gran Canaria van Las Palmas naar het zuiden voerde ons langs vieze distributiecentra, tankstations en achterkanten van flatgebouwen.
Maar daarnaast kunnen wij ook langer genieten van de kustlijn links en de vulkanische bergtoppen rechts.

Vooralsnog overheersen de mooie indrukken. Mijn vriendinnetje kan weer in mijn oor fluisteren en de branding van de Atlantische Oceaan heeft nog niet zo mooi geklonken als vandaag!