Ergens op de oceaan, 14 augustus 2011

Lieve mens,

Het is fijn om je mail te lezen en op deze manier met je van gedachten te wisselen. Op dit moment ben ik omringd met de Atlantische Oceaan. Overal waar ik kijk oneindig blauw. Het verst weg bij de oevers van Europees vasteland, Marokko en de Canarische eilanden. Het is een enorme boot, met WiFi, maar dat is erg duur. Het versturen van dit bericht moet dan ook wachten. Er is een zwembad met een cocktailbar, een animatieteam (Dansen en bingo. Terwijl er overal om je heen golven zijn om naar te kijken!) en er zijn, naast hotelkamers zelfs twee suites aan boord voor diegenen die deze oversteek tot iets heel bijzonders willen maken.
Voor ons is de oversteek erg bijzonder. We zijn beiden nooit zolang op het water geweest, laat staan de oceaan. We hopen verder over water te reizen, maar deze 1.500km zijn al een belevenis op zich, zoals je eigenlijk al aangaf in je mail!

Golvend en blauw tot de horizon

Wat bijvoorbeeld bijzonder is, zijn de verschillen tussen passagiers van deze ferry. Voor velen is deze luxe een gewoonte, met een slaapkamer en drie goede maaltijden per dag in het restaurant.
Wij hebben ons laatste stukje brood net doormidden gesneden en besmeerd met de laatste druppel jam onderuit het potje die Tos vervolgens met z’n vinger heeft schoongemaakt, opdat zelfs de laatste jam-smaak verorbert wordt. Zonet heb ik onze rozijntjes geteld en er is nog één koekje. Als wij een tijdje geleden samen een rol koekjes aten, dan zou het toch gek zijn als er eentje zou overblijven!?

Gisterenavond keken we met nieuwe ogen naar al dat eten, dat er gewoon is en te krijgen is voor zij die het als een gewoonte beschouwen veel te eten en rijkelijk op te scheppen (meer dan nodig is). Het is dan ook geen verrassing dat hier veel dikke mensen aan boord zijn.

Als je mij vraagt wat anders is geworden, dan is dit één duidelijk ding: ik ben me veel meer bewust van dat wat ik eet en dat wat ik niet eet. Dit had natuurlijk allang tot me doorgedrongen moeten zijn tijdens het Millenniumdoelencongres, tijdens het zien van de documentaire ‘Taste the Waste’ – die ik notabene twee keer heb gezien.

Het is vooral door het reizen als activiteit, dat ik letterlijk tot de laatste kruimel ga of gevallen brood van de grond eet. Het is dus daarom, omdat ik meer honger ervaar, dat ik steeds meer begrijp dat mensen die dat niet ervaren (dezelfde ik, drie maanden geleden) het zo achteloos kunnen weggooien. En zij die al het eten wat ze kunnen hebben daadwerkelijk ook nodig hebben zullen ook niet meer eten willen hebben dan dat, opdat zij nooit hoeven weg te gooien, omdat dit een verschrikkelijk ding zou zijn. (Volg je het nog?).

De borden die mensen op tafel lieten staan werden onze maaltijden. Ik heb net een aantal frietjes, beetje rijst, twee hapjes vlees en wat salade (waar iemand teveel ketchup op had gedaan) gegeten (Vertel dit alsjeblieft niet aan mijn moeder! Ze zou plaatsvervangende schaamte krijgen). Hoewel dit voor ons nieuw is, iets dat we onderweg bedacht hebben, betwijfel ik of het wel op de blog kan…

Een spetterend verblijf op zee

Zo gaat het met meer dingen: langzamerhand vervreemden we een beetje van de maatschappij. Dit gaat natuurlijk samen met het idee om ‘alle zekerheden van thuis proberen los te laten’. Ik wil vermijden dit onder woorden te brengen in brieven. Dus het is niet omdat ik jouw niet belangrijk vindt om meer gedachten aan te openbaren, maar gewoon omdat ik niet goed weet hoe ik dit kan verwoorden.

Vertel me dus liever hoe het met je gaat! Ik ben benieuwd naar ontwikkelingen. Heb je nog wel tijd om een boek te lezen? Of ben je er weer eens te druk voor? Ik kijk altijd uit naar een goede boekentip. Tijdens het fietsen vraag ik me vaak af hoe je dit bericht zult lezen. Ben je thuis? Heb je net gegeten en zet je nog even de computer aan? Of erger.. je had net de afwas gedaan en de resten van het avondeten in de afvalbak gegooid. Ik wil niet dat je je nu gaat schamen! Gewoon het delen van gedachten en er nu naar uitzien dat jij dit weer doet.

Liefs,
Hilde