Al 4.000 kilometer over land! Ondertussen zijn allerlei plekken op de kaart gemarkeerd met kruisjes. Aan al die gemarkeerde plekken zit nu een reisverhaal, doordat de plekken ons bij mensen brachten en die mensen ons weer nieuwe ideeën meegaven.

Inmiddels zijn we ook een paar ervaringen met de boot rijker, maar tijdens deze tochtjes staken we niet meer dan een rivier over. Toch was de laatste al anders, toen we van de meest zuidoostelijke Portugese stad overstaken naar de meest zuidwestelijke Spaanse stad. In drie kilometer veranderde de taal, de cultuur en zelfs de tijdszone.

Oversteek Spaanse - Portugese grens

Op dit moment bevinden we ons in Palos de la Frontera. Er is kortgeleden feest gevierd, de stad siddert nog na. Op 3 augustus herdacht de bevolking van dit stadje het vertrek van de Pinta, Niña en de Santa María in het jaar 1492. Deze drie schepen zeilden onder leiding van Columbus op ontdekking naar de Nieuwe Wereld.

Met twee tickets voor onszelf en twee voor onze trekpaarden op zak wachten we op het vertrek vanaf het voor ons laatste punt van Europees vasteland. Vanuit Huelva vertrekken we morgenochtend met de boot naar Gran Canaria, het eerste station in de Atlantische oceaan. Maarliefst 28 uur varen, 1.500 kilometer, en daarmee onze langste oversteek tot zover.

Principieel over land fietsend en over water varend doen wij her en der wat stof opwaaien. Het is immers ook een (te) gekke reis. Zo gek, dat mijn moeder een reis naar Gran Canaria geboekt heeft om ons na die maanden weer te kunnen zien. Een wonderlijke verrassing gezien zij liever het land niet uitgaat, laat staan vliegend! In maar vier uur tijd is zij even ver als wij in bijna 100 dagen fietsen…
Is dat geen vreemd verhaal: wij die juist niet willen vliegen en er daarmee voor zorgen dat zij zich over haar vliegangst heen zet? Er zit dus vakantie aan te komen met terrasjes en strand alvorens wij echt uitgezwaaid worden – Europa uit.